باد بازآمد و بوی گل وریحان آورد


خندهٔ باغ مرا گریهٔ هجران آورد

باز گلهای نو از درد کهن یادم داد


غنچه ها بر جگرم زخم چو پیکان آورد

بوی آن گمشده خویش نمی یابم هیچ


زان چه سودم که صبا بوی گلستان آورد